Tosca van OorschotTosca van Oorschot  (1965, Amsterdam) woont en werkt in Diemen. Zij is gefascineerd door de sierlijkheid en verbeeldingskracht van het menselijk lichaam. Maar ook de schoonheid en humor van het dierenrijk intrigeren haar. Dit komt tot uiting in de bronzen beelden die zij maakt; dansers, sporters, voornamelijk golfers, en dieren.

Het materiaal dat zij gebruikt is brons of neolith. (een soort kunsthars) Zij heeft opleidingen gevolgd aan de Wackers Academie en de Hoge School voor de Kunsten in Amsterdam. Haar werk wordt verkocht in zowel binnen- als buitenland en is geëxposeerd in verschillende galeries in Nederland. Momenteel is haar werk te zien in Galerie Sous Terre in Lithoijen.

Over haar danssculpturen

Dynamiek, sereniteit, beweging en rust. Dansers die met hun souplesse de grenzen van hun fysieke mogelijkheden verkennen en de emoties die hierbij opgeroepen worden, zijn voor haar een bron van inspiratie. Maar ook alledaagse momenten, mensen rustig zittend op een bankje in het park, zijn mooi om te verbeelden.

Haar bronzen beelden combineren abstracte en figuratieve elementen. Het onderlichaam is figuratief. Het bovenlichaam abstract, kreukelig of strak van vorm al naargelang dynamiek of juist rust verbeeld wordt. Zoveel mogelijk details worden weggelaten waardoor het resultaat bijzonder en spannend wordt en de kijker zijn verbeeldingskracht kan gebruiken.

Overal waar dansers te zien zijn, op foto’s, affiches, in films of in het theater, kunnen nieuwe ideeën ontstaan. Alledaagse momenten waar maar ook, inspireren haar evenzo. Tosca hoopt dat haar beelden mensen vertellen over de schoonheid en eindeloze expressiemogelijkheden van het menselijk lichaam.

Over haar diersculpturen

De lachwekkende gedragingen van dieren waarin soms menselijke trekjes te herkennen zijn, vindt zij amusant. Schoonheid en humor ontmoeten elkaar in haar diersculpturen. Het thema van haar werk luidt: Dieren met een knipoog. Ze benadert zoveel mogelijk de werkelijkheid van het dier, echter wel voorzien van een duidelijk menselijke emotie. Een glimlach of een schaterlach, ook wel een uiterst tevreden of eigenwijze blik. De uitdaging is, het zo natuurlijk mogelijk te laten lijken. Alsof de menselijke emotie gewoon bij het dier hoort.

Overal waar dieren zijn kan een idee ontstaan voor een nieuw werk. De aanblik van paarden op het land, een gekibbel tussen kat en haan, een natuurfilm.

Ook het werk van hedendaagse animaliers inspireert haar. Haar bedoeling is de toeschouwer plezier te laten beleven aan haar creaties. Voor haarzelf is werken aan haar diersculpturen een bron van vreugde.

Over haar sportsculpturen

Net zoals bij haar danssculpturen verbindt ze abstracte en figuratieve onderdelen. De beelden stralen kracht en dynamiek uit.